a life lesson.

After many years of various life changing experiences; living, studying, and working in different continents and different fields, I came to the following conclusion that if you want to be happy, healthy, and successful in the post-modern era just avoid involving yourself with science (including philosophy), religion, and politics altogether. Instead focus on art, sports, and if you insist medicine. Be cautious that I am not advertise avoiding religion or science as a belief or as a hobby. No! Practice any religion you want, and read/study/educate any scientific book (including sic-fi) you desire, and vote for any political party you wish, but do not concern yourselves with all aforementioned subjects as a base of your life.

Better in fact, choose an inclusive moral system in continuously updating mode, educate yourself with basis of mathematics (aka the language of science) to understand the buzz, and of course participate in your desired political party which fits best to your morals and your understanding of the world (Be careful though, if you start learning math you can no longer be a true republican:)) ). Then in your daily routine get yourself involved with music, painting, cinema, swimming, running, soccer, horse riding, … as a profession and as a hobby, and if you insist in academic training, medicine is the best bet where you can fulfill your personal and your moral needs.


Life work balance: again?

Life-work balance is one of the most cited subject in non-political news. Well, this shows that how important it is, perhaps it is fair to say that it is one of the main concerns of our current era. From one hand, it is important for everyone to be “successful” professionally, and from the other it is also important to live a happy life. The reason that the word successful is in quotation, since there is no universally accepted definition for this word. However, success is defined as moving up in the hierarchy (financial, political, educational, etc). Since we are bounded by time, we have two main competing interests, i.e.,  living vs working. In my experience, many people live to work better, and  most of them are working for other people and celebrate TGIF.

Here, I am writing about this issue under different umbrella and that is re-immigration from north America to Iran. In the past 10 years, I have seen many of my European friends return to their home country without too much consideration, however, for my Persian friends it is very hard to decide to return. After a lot of thinking, I should say in my opinion, living in east (e.g., Iran) is in different layer than west, in particular US.

In Iran, the life is (maybe I should use past tense) heavily based on the concept of living, where every city even small villages here and there, has its own living style, food, dress, and so on. This concept is also vivid in the ancient greek, where living intellectually is the only concerning issue rather than having a career. Basically, our main task is to live happy life and spread our intellectual wisdom around. Of course, living in a monarchical society may not provide enough time for everyone to do so, but at least that is the goal.

On the other hand, life in US is based on achieving goals, that is why it is (again, maybe I have to use past tense) called land of opportunity. There, the main task of human being is to progress, this progress is only utilitarian progress or technological progress. So in short, life in US is optimized for working. Maybe, Charles Chaplin understood this before than everyone else, and beautifully depicted this in “modern times” film. Europe, lies somewhere in between where the weight between work and life changes country by country.

I hope that title of this post is clearer now. In my opinion, deciding to return to Iran from US is hard, since you have to choose between your career and personal life. For example, for someone working in a well developed lab, or well established company, it is hard to leave everything behind. On the other hand, every once in a while, you may ask yourself if I am not working for better life, then why do we even work? It is a challenge between personal goals and societal goals. That is why in the current western culture people often compare a country to a biomass, where everybody is just another bricks in the wall. That is, not everybody has a goal, rather every group of people follow a goal.

I should be clear that, I have never said that you can not have a good profession in Iran, or a good life in US, I just mentioned the whole system is not optimized for that. That is why, it is so important to choose your location carefully.

A tribute to Hermann Weyl via Wheeler.

It is very hard to write a post which carries names of two giants of theoretical physics namely Wheeler and Weyl. I heard about Wheeler as Feynman’s PhD advisor and his contribution toward QFT, and I first learnt about Weyl through his wonderful book on group theory and quantum mechanics, during undergraduate days. I consider this book responsible for my early interest in quantum and group theory. Later on, I was deeply influenced by Wigner’s book on the same subject, such that I turned to group theory for my M.Sc.

I do not wish (and truly can not) go over their contributions, except to remark a few points that Wheeler has made toward Weyl in his masterfully articulated article entitled: “Hermann Weyl and the Unity of Knowledge”. This is a lovely article written about one of the most beautiful 20th century minds by the other. I also invite every one to read the original article, that is “Unity of Knowledge”, by Weyl.

I learnt that the first step toward making any valuable contribution is to ask the right question. The first things caught my eyes was the four most fundamental questions from Weyl perspective, which I believe Wheeler also thought interesting: (1) how come time? (2) what about continuum? (3) how come the quantum? (4) what is existence? Then author tries to find linkage between those four fundamental questions looking through Weyl’s lens. Meanwhile, Wheeler introduces Weyl as he knew him.

It is not very surprising but refreshing to hear that history, art, science, and mathematics are Weyl’s main subjects of interest. Refreshing, since those are the very subject my interest as well. It is so sad to say that, currently, the time for the aforementioned type of theoretical physicists with wide range of interests, which was common before, is up these days. Anyway, Wheeler tries to give meaning to every of those subject from Weyl’s perspective, as following:

art: the sense of bringing disparate theme into harmonious unity.

history: what it takes to do history, is not science, not mathematics, but interpretation.

mathematics: if philosophy displays the goals, mathematics shows the way.

Wheeler also categorize the way of making advancement into three categories: mole, mutt, and map. The former, the mole, starts from one point and searching homogeneously in every direction until finding the next point. The mutt, on the other hand starts from one point and sniffs his way toward the second point. Finally the latter, map, covering overall picture, has the feeling for how things fits together and finds his way.

I hope that I have been able to share  a few key points from Weyl’s perspective according to Wheeler, although I suggest that you read the original articles yourself.

Suburbs of Iran is the best destination for mental, spiritual, and recreational retreat.

Due to severe financial instability investing and working in Iran has high uncertainty that negatively influenced the quality of life in big cities of Iran. However, the long history of Persia can be found in the suburbs of Iran.

Going around Iran is pretty inexpensive and quite amazing. You can just go through the history by traveling spatially.  You can experience diverse variation of cuisine, natural, and historical sites by going from one city to another. It is almost impossible and highly expensive to find something close to that in other countries such as Italy, France, or Greece. Having said that, one can easily travel to countries around Iran which were part of ancient Iran one day.

With a reasonable car, travel equipment, and annual budget as low as 10k USD, you can safely travel around and enjoy your life and experience something which is non-existent anywhere in the world. Unfortunately, with internal conflicts and external pressures, I am afraid we may no longer find this even in Iran in a few years from now.

If you are thinking to take off for a year or 6 months to experience some unique and authentic, I strongly suggest to consider traveling to Iran’s suburbs and neighboring countries like Turkey, Azerbaijan, Turkmenistan, and Tajikistan. I assure you, after that you would have different view of life, humanity, religion, and everything related to human over the course of history. It is better to do it when you are younger rather than older, since this may lead to a better view of life altogether.

وقتی از ایران حرف میزنم، از چه حرف میزنم

بعد از بیش از یکسال از زندگی در ایران  خیلی سخت بود که عنوانی واسه این پست انتخاب کنم. عنوان خوبی پیدا نکردم که نه دلسرد کننده باشه و نه بیخودی. خلاصه همین شد که می خوانید. این عنوان هم از روی کتاب وقتی از دویدن حرف میزنم از چه حرف میزنم آقای موراکامی غالب برداری کردم

همانطور که در پستهای قبل خود نوشتم، شرایط ایران در حالت خاصی هست. اولین نکته مهم اینکه، ما در حال حاضر با مردم ایران دوره اشکانی، و عباسی، و یا حتی صفوی سر و کار نداریم، بلکه با ایران بازمانده از قاجاریه در تماسیم. یک خلاصه بگم، من تاریخ دان نیستم ولی با توجه به خلاصه مطالعه ای که داشتم، من بدترین دوره ایران را قاجاریه میدونم. قحطیهای متعدد، نابسامانی، خودباختگی، و از همه مهمتر آمیختگی هرچه بیشتر فرهنگ و دین با خرافات، همه و همه در دوره قاجاریه به اوج رسیده. وقتی میگم قاجاریه منظورم اینست که اشاره کردم. از لحاظ فردی، انسان خوب و بد همه جا هست، ولی از لحاظ اجتماعی در حافظه تاریخی، مِمز و حتی ژن، مردمان همون بدبختیها و قحطیها و مریضیها و خرافات و ادعاها باقی مونده، شاید بدون اینکه بدانند. مردم ما مانند گروهی که سالها در کمپ های فقر و فساد و نداری بوده اند و ناگهان فرار کرده اند، رفتار میکنند

باری، این پیشینه را گفتم که بگم مشکلات اجتماعی اغلب از خود مردم هست. والّا، من فکر نمیکنم یک فرهنگ طی ۳۰-۴۰ سال خراب  و یا درست بشه، به همین دلیل ربطی به این دوره نداره. البته لازم به ذکر است که من هم الگوی مثبتی در این سالها برای حل معضل بی فرهنگی ندیدم. از اینرو، اگر دوست دارید که در ایران زندگی کنید و در عین حال از مشکلات اجتماعی دور بمانید، بهتر است جایی باشید که با افراد کار داشته باشید نه با یک اجتماع. چون جنبه های فردی افراد اغلب خوب و خوشاینده، مثلا مهمان نواز وخوشرو هستند، البته میگم همه جا خوب و بد هست

حالا چه مشکلی در کشورداری میبینم

اولا، مردم فکر میکنند که مشکل ما اینستکه دولتی هستیم، در حالیکه من اینرو خیلی قبول ندارم. مشکل ما این نیست که دولتی هستیم، بلکه اینستکه دستوری هستیم. یعنی یک سری آدم  بدون اینکه حتی تخصص داشته باشند، و فقط به تضمین جایگاه سیاسی تصمیمات دوره همی میگیرند و بعد اونها رو به صورت دستوری به اجرا درمیارند که قطعا نصفه و نیمه هم اجرا میشه، و همین باعث کلی مشکل میشه. در واقع قانون میذارند که بعدا کم کم اصلاح بشه! یعنی اصلا نه مطالعه پدیدار شناسی و نه آسیب شناسی داریم. اینرو من از چند پروژه ای که از نزدیک دیدم میگم نه از شنیده ها

دوم، قانونگذاری ها هدف خاصی را دنبال نمیکنند. حتی در دانشگاه که باید مهد علم و رفتار علمی باشد، اینطور نیست. یعنی قانون گذاشته نمی شود که به هدف خاصی برسند، قانون می گذارند چون فکر میکنند اینطور بهترست. شخصا قانون و حتی رفتار اجرایی را ندیدم که بر اساس مطالعه و یا بررسی گذاشته شده باشه؛ فقط میگویند در فلان جلسه بررسی شده است، همین. اغلب جلسات هم به این پرداخته می شود که چطور جلوی سو استفاده رو بگیرند، نه اینکه راه استفاده صحیح را زیاد کنند. مثلا، قانون گذاشتند که اساتید باید حداقل ۴۰ ساعت دانشگاه حضور داشته باشند، پرسیدم چرا؟ میگویند چون بعضی از اساتید دانشکده مثلا حقوق، فقط سر کلاسها میآیند و میروند، و از اسم دانشگاه استفاده میکنند! میگم خوب، اگر دانشگاه ما معتبر ترین دانشکده اش حقوق شناخته شده، و با همین وضع به این مقام رسیدند چرا باید جلوشون رو بگیریم؟ جوابی نیست. حتی برای همچین قانونی نیز هیچ مطالعه و کار تحقیقاتی رو ندیدم. جالبتر اینکه، این قانون را وقتی می گذارند میگویند برای اساتید جدید اجرا شود! میگویم خوب، اگر قانون خوبی است، همه رعایت کنند. کار به جایی کشیده است که اخیرا دکتر گلشنی دانشگاه شریف، سخنرانی ارائه کردند با مضمون اینکه دانشگاه در حال سقوط است. به نظر من هم دانشگاهی که بر اساس معیار و هدف حرکت نکند، سقوط کرده است

در کل، من مشکلات ایران رو به دو بخش اجتماعی و دولتی تقسیم میکنم. در بخش اجتماعی مشکل اینستکه مردم اصلا رفتار اجتماعی و رعایت حقوق مشترک و رعایت قانون را هیچ وقت یاد نگرفته اند. یعنی، بنظر من تمام مدارس ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان باید حداقل نصف وقتشون رو صرف آموزش شهر نشینی و رعایت حقوق اجتماعی و غیره کنند تا ریاضی و ادبیات و غیره. مشکلات دولتی هم به ۴ بخش تقسیم میشوند: ۱-دستوری بودن، ۲-بی هدفی، ۳- قانونگذاری بدون مطالعه-، ۴- یکسان سازی افکار و عقیده

اگر قصد بازگشت دارید و میخواهید تجربه خوبی در تهران یا شهرهای بزرگ داشته باشید، باید نوعی کار داشته باشید که به شما چند امکان را بدهد: اول اینکه، زمانی که آلودگی هوا شدید است امکان داشته باشید از شهر برای مدتی دور شوید، یعنی کارتون طوری باشه که این امکان رو فراهم کنه که ۱-۲ ماه از دور کار کنید. دوم اینکه، باید ساعت کاریتون نسبتا قابل تنظیم باشه که ساعتهای ترافیک در راه نباشید (ساعت ۹ تا ۳ نسبتا خوبه، البته مسیر به مسیر فرق میکنه). سوم اینکه، امکان استفاده از تفریحات سالم مثل کوه، سینما، تئاتر، رستوران و غیره را فراهم کنه

طبق  تجربه من، برای زندگی راحت در ایران باید منبع درآمد دست خود شخص باشد که بتوان از هر نقطه انجامش داد. البته شاید در هر کجای جهان، کار کردن در زمان و مکان دلخواه بهترین حالت باشه، ولی در ایران خوبیش اینستکه هزینه ها کمتر از دیگر کشورهاست. کلا، هنوز هزینه شهر گردی و طبیعت گردی و زیارتی و سیاحتی و غیره مناسبه. بنا به مشکلات مطروحه کار کردن در بهترین شرکتها با حقوق مناسب هم میتواند در طولانی مدت خسته کننده و آزار دهنده باشد. اگر خیلی روحیه آکادمیک دارید، سعی کنید به بهترین دانشگاههای خارج از تهران فکر کنید؛ میدونم که سخته، ولی داخل تهران ماندن بصورت دایم، آنهم بدون مرخصی و غیره، خیلی زندگی را سخت می کند

شاید هم اضافه کردن جواب این سوال که برای چه چیز یا چیزهایی خارج از ایران بیشتر از همه دلم تنگ میشه، خالی از لطف نباشه. باید بگم، اون همه تحرک، هدفمند بودند، برنامه داشتن، تنوع بین افکار و سلیقه ها و حتی تنوع در ظواهر بیشتر از همه به یادم میاد، چه از لحاظ کاری چه از لحاظ اجتماعی. من بصورت روزانه، از طریق لینکداین، کنفرانسها، میتآپها، و برنامه ها رو چک میکنم و باید بگم که یک هزارم اونها هم در ایران اتفاق نمیافتن


تجربه یک سال زندگی در ایران

به نام خدا

 مدتی است که با توجه به قولی که به چندتن از دوستانم داده بودم و علاقه خودم، قصد داشتم از تجربیاتم از زندگی در ایران بنویسم. اکنون که در سالگرد برگشتمان به ایران هستیم، بهترین بهانه است برای همرسانی کردن این متن. قابل ذکراست که برای نوشتن در این رابطه، می توان در فرساییدن قلم دست و دلباز بود، اما من به چندتا از مواردی که به نظرم کلیدی و مهم آمده اند و نسبتا دربرگیرنده هستند بسنده می کنم. شخص خودم و اینکه یک زن هستم کمترین تاثیر را در این نوشته داشته اند. درواقع، این نوشته برآیندی است از تجربیات فردی و اجتماعی مطلوب و نامطلوب از زندگی در ایران. قطعا، سوگیری هایی در این نوشته دیده می شود اما مخاطب این نوشته هم احتمالا از لحاظ فکری با من تا حدی همسوست. درضمن، اگر به نقصی در این متن اشاره می شود به این معنی نیست که همه افراد جامعه ایرانی واقعا آنرا تجربه می کنند، به این معنیست که اولا در دایره ارتباطی من دیده شده و ثانیا، می توان حداقل به اکثریت هم نسلان من تعمیم داد.

تجرییات نامطلوب فردی

در ایران که زندگی کنی ابعاد فردی زندگی کمرنگ تر میشوند. چرا؟
به نظر من، دلیل این مساله رو میشه درهم تنیدگی های افراد چه از لحاظ عاطفی چه از لحاظ مسئولیت های خانوادگی دانست که به همین نسبت موجب توقعاتی هم میگردد که لزوما سالم و برحق نیستند. قسمت مثبت این مشکل اینست که می تواند به نزدیکی دلها کمک کند، اما به همان اندازه موجب دوری آنها هم می تواند بشود: اگر فرد از عهده مسئولیتهای ناگفته خود برنیاید. بطورکلی مسئولیت داشتن در خانواده بسیار چیز خوب و مثبتی است، اگر بصورت مشخص و بر اساس تواناییها بین افراد تقسیم شود. اما بیشتر اوقات در خانواده های ایرانی مسئولیتها بر گردن یک فرد مسئولیت پذیر و مثبت که از ویژگیهای اخلاقی همچون متانت و ملاحظه و پیش قدمی در کار خیر برخوردار است، به تنهایی قرار می گیرد و بقیه افراد حتی در مسایل مربوط به خود هم پیگیری نمی کنند. این فرد هم، چون انسان نازنینی است به اینکار آنقدر ادامه میدهد تا یا خسته و فرتوت شود و از پا دربیاید و یا متوجه تنها بودن خود شده و تبدیل به فردی شبیه دیگران شود. این روند را حتی در رده های اجتماعی هم میتوان دید، به عنوان مثال اگر فرد دلسوزی مدیر یا معاون جایی باشد معمولا در بسیاری از موارد تنهاست و حتی درراهش سنگ اندازی تجربه می کند. چون عموما این افراد مثبت و کاری هستند، اگر بر سر راه افرادی که یا تن پرورند و یا فقط به دنبال منفعت خود قرار گیرند، به سرعت پس زده شده و برایشان ادامه مسیر مشکل می شود. این رفتارها، به نظر من، ریشه در مدیریت فردی و اجتماعی غلط و درکل، بی درایتی سیستمی دارد.
مدیریتی که در اینجا منظور نظر من است، بخاطر جا افتادن فرهنگ قهرمان پروری و جدا ماندن افراد دلسوز از جرگه عموم نشأت می گیرد و موجب شده است که تقسیم کار و مسئولیت جایگاه چندانی در خانه های ایرانی نداشته باشد. اگر حتی خانواده ای به افراد دلسوز خود اهمیت بدهد، بیشتر از طریق تحسین و تمجید است تا کم کردن بار مسئولیت او. اما به نظر من، این کار فقط بار مسئولیت او را اضافه کرده (چون بیشتر متوجه انتظارات و نگاه رو به بالای اعضای خانواده خود می شوند) و حتی شاید او را دچار خودباوریهای غلط، سقوط اخلاقی، و یا غرور کاذب کند. از جمله عوارض دیگر این نوع رفتار، توجیهی است که فرد برای کارهای احتمالا غلطی که در جامعه انجام خواهد داد پیدا خواهد کرد. او با راحت کردن خیال خود از این که کاری برای خانواده یا دوستان دارد انجام میدهد که بسیار مهم است و هیچکس دیگری جز او نمی تواند آنرا انجام دهد، دست به کارهایی ممکن است بزند که یا قانونی نیستند و یا حق کس دیگری را پایمال می کند. من این اخلاق بخصوص را مرتبط با فلسفه ای با عنوان “هدف وسیله را توجیه می کند” می دانم و تا کنون به این نتیجه رسیده ام که برای زندگی کارآمد در ایران باید تاحدی از این فلسفه برخوردار بود.
واما مشکل اصلی این درهم تنیدگی ها، از بین رفتن ابعاد فردی زندگیست، یعنی اینکه افراد فعالیتهای شخصی و خصوصی خیلی کمی برای خود دارند و به نوعی همیشه سرشان به چیزی بیرون از خودشان گرم است. به همین ترتیب است که فرصت کمی برای تفکر، تعمق، مطالعه، رسیدگی به ابعاد معنوی و مادی جسم و تهذیب نفس باقی می ماند. اینها هم نهایتا موجب ایجاد سردرگمی، تشویش، نا آرامی و تصمیم های عجولانه و بیفکر در عموم افراد می شود. علاوه بر این، چون زمانی برای مطالعه و کاوش نیست، اطلاعات افراد، محدود به همانی می شود که در حلقه ارتباطیشان بدست می آورند که همین موجب بسته شدن فکر و جهان بینی آنها هم می شود.

تجربیات نامطلوب اجتماعی

در ایران که زندگی کنی، دیگر اختیار خوب یا بد بودن خودرا نداری، چرا؟
از جمله تجربیات مشترک ساکنین ایران، بی توجهی کلی به قوانین اجتماعی و رعایت حقوق دیگران است. این تجربه، اگر خودِ فرد با فلسفه آن مشکلی نداشته باشد ممکن است اصلا چیز بدی به چشم نیاید و حتی برای خیلی از افراد موقعیتی را فراهم کند که بهتر بتوانند به کارهای خود رسیدگی کنند. اما امان از وقتی که فردی به دنبال قانون-محوری باشد و یا بخاطر همچین موقعیتهایی دچار مشکل شود، که تازه اول درگیریهای ذهنی و عملی او خواهد بود برای کنار آمدن ویا گذر کردن از آن موقعیت.
از جمله مهمترین پیامدهای اینطور موقعیتها، متوجه نشدن صحبتهایش از کلافگی و اعصاب خوردی او توسط عموم است. گاهی حتی با او مخالفت میشود و یا برای توجیه صحبتهایش نیاز به ساعتها زمینه سازی پیدا میکند؛ صحبتهایی که قاعدتا میبایست به عنوان امور منطقی و طبیعی مورد قبول همگان باشند! این کلافگی و عدم درک ازطرف دیگران، حتی ممکن است فرد را از بیان افکار درستش منع کند و به گوشه انزوا بکشاند.
از دیگر تجربیات اجتماعی در ایران، بی مبالاتی در پخش شایعات و گفته های نامستند، از مباحث دینی و علمی گرفته، تا مسایل مربوط به اجتماع و سیاست. شاید این موضوع، ریشه در زودباوری و عدم پرسشگری دربین مردم داشته باشد و موجب این شده است که خرافات و اطلاعات نیمه درست و نادرست دربین مردم بدون هیچ کنترلی پخش شود. حالا کافیست خبری رنگ و بوی دینی و یا احساسی به خود بگیرد، دیگر امکان ندارد پخش نشود!
دیگر آنکه، دروغ و تهمت در جامعه ایرانی جزؤ مشکلات اجتماعی است، بجای اینکه امری فردی و مرتبط با سعادتمند گرایی باشد. منظور آنستکه درواقع، هر سخنی که گفته می شود امکان دروغ بودنش خیلی بیشتر از راست بودنش است حتی اگر از زبان فردی ذی صلاح مطرح شود. یعنی آنکه، حتی افرادِ با دقت و به دنبال سعادت نیز آنقدر دروغِ قاطی شده با راست شنیده اند که دیگر تفکیک این دو برایشان مشکل است. این فراگیری دروغ و همچنین تهمتهای بدون بازخواست، موجب احساس عدم امنیت در ذهن و عمل بسیاری از افراد خردمند و روشنفکر هم شده است.
واما از مهمترین مشکلات اجتماعی زندگی در ایران، رانندگی است. به نظر من “رانندگی انسان نشانه شخصیت اوست”! هم از لحاظ فردی و هم از لحاظ اجتماعی. مردم ایران از این دید بطور جمعی بی شخصیت محسوب می شوند چون حقوق یکدیگر را در رانندگی (و به نظر من در همه موارد اجتماعی) رعایت نمی کنند. این امر موجب تحمیل رانندگی غلط به همه جامعه شده است. حتی کسانیکه قصد رعایت قانون و احترام متقابل را دارند بطور ناخواسته مجبور می شوند یا همرنگ جماعت شوند و یا از رانندگی دست بشویند. بیماری های اجتماعی که از دریچه رانندگی بروز پیدا می کنند هم قابل تامل می باشند. بیماری هایی از جمله لایی کشیدن، ورود ممنوع رفتن، روی خطوط رانندگی کردن، چراغ راهنما نزدن، دوبله پارک کردن، کلاه ایمنی نگذاشتن، صدای ضبط را زیاد کردن، از راه اتوبوس ویژه رفتن، گاز دادن از روی خط عابر پیاده ای که عابرین درحال عبورند، در مکانهای غیر متعارف پارک کردن و بسیاری دیگر، همه را از نظر من می توان بروزی از بیماری های جسمی یا روحی دانست. علاوه بر اینها، پیاده ها هم بیماریهایی را دچار می شوند. برای مثال بیماری عبور از زیر پل عابر پیاده ی مجهز به پله برقی! این بیماری، هم نوعی خود آزاری است و هم دیگرآزاری، شاید هم نوعی بی مبالاتی باشد اما از دستپاچگی بی مورد و رفتار غیرمنطقی برمی آید. بهرحال فرهنگ و منش غلط عبور و مرور خیابانی به نظر من از مهمترین مشکلات اجتماعی زندگی در ایران است که منشاء (و به نظر من نشانگر) بسیاری از مشکلات اجتماعی (و فرهنگی) دیگر است.

تجربیات نامطلوب کاری

در ایران که زندگی کنی کار یعنی امری نامشخص، چرا؟
همچنانکه در اجتماع ایرانی عدم رعایت قانون شایع است، در محیط کاری ایران نیز چنین روندی قابل مشاهده است، با این تفاوت که گاهی از سپر قانون برای حذف کردن افراد و یا عدم پذیرش آنان در مواقع مقتضی استفاده می شود. به عبارتی، قانون نه برای سامان دادن اوضاع کاری بلکه به عنوان حربه ای برای ایجاد شرایط دلخواه و گاهی هم برای دور زدن موارد دست و پاگیر بکار می رود. بطور کلی، اگر امری در جریان طبیعی خود بخواهد پیش برود، یعنی با توجه به ضوابط و قوانین و پروسه های تعیین و نوشته شده برروی کاغذ، آن امر از روندی وقت گیر و پر فراز و نشیب خواهد گذشت و ممکن است بارها در مسیر آن به قوانین و ضوابط جدید برخورد شود. ازاینرو صبر ایوب می خواهد تا امور به سرمنزل مقصود برسند. تجربه مواجهه با ادارات دولتی برای اکثریت ساکنین ایران عموما تجربه ناخوشایندی است، حتی اگر آن اداره یا ارگان اسم و رسم دانشگاهی یا فرهنگی داشته باشد. این ناخوشایندی شامل بی برنامگی، عدم تعیین مراحل جزئی و مشخص کار و مراکزی که باید مراجعه شوند، طولانی و نامشخص بودن زمان پروسه، عدم پاسخگویی به مراجعین بطور دقیق و محترمانه، حواله کردن به افراد و جوابگویان دیگر درحین پروسه، تغییر قوانین بطور مکرر و حتی گاهی گم شدن مدارک و پرونده های اداری پیش از به پایان رسیدن پروسه. از معدود اداراتی که تقریبا تمام مراجعه کنندگانش تاکنون راضی بوده اند، بنیاد ملی نخبگان در امور نخبگان غیر مقیم می باشد. این ارگان حتی اگر مشکلی در روندی ایجاد شود (که معمولا عاملش از بیرون و در رابطه با دانشگاهها و یا ارگانهای دیگر است)، سعی اکید در پاسخگویی، راهنمایی و رعایت احترام را دارد. اما چه میشود کرد که طی مدت حضور من در ایران، تنها اداره دولتی که این مشخصات را داشته، همین مرکز بوده است و بس. لازم به ذکر است که این بدین معنا نیست که افراد وظیفه شناس، کمک کننده و دلسوز در دیگر ادارات دولتی نیستند، بلکه چون فرهنگ جاری و ساری در آن ادارات فشل و بازدارنده است، برخی کارمندان هم در موارد مقتضی از آن استفاده می کنند. اشخاصی که دلسوزانه در موقعیتهای خود به فعالیت مشغولند، بطور مشهودی موفق تر و آزاد اندیشانه تر نسبت به دیگران عمل می کنند و از هر کمکی به مراجعه کنندگانشان فروگذار نمی کنند. گویی که به تنهایی می خواهند قصور سیستمی اداره خودرا جبران کنند! همین، مانند بلایی که در خانواده ها برسر افراد دلسوزشان می آورد، آنها را به کشیدن بار مسئولیتی نانوشته و سنگین سوق می دهد تا جاییکه شاید خود ایشان هم به عدم رعایت قانون در مواردی تن دهند و برای آن توجیهی انسان دوستانه داشته باشند.
محیط کاری غیر دولتی در ایران نیز مشکلات خودش را دارد. برای مثال، مردم بطور عجیبی در پی کارهای موازی و متعدد در آنِ واحد هستند. گویی یک کار نمی تواند آنها را ارضا کند و یا به اهدافشان برساند، ازاینرو دست به امتحان کارهای متنوع بدون تمرکز و بی مقدمه می زنند که همین موجب عدم موفقیت آنها در هریک هم می شود. شاید همین ریشه بسیاری از ناموفقیتهای علمی، مدیریتی، اقتصادی و اجتماعی جامعه ایرانی باشد. برای مثال، در جلسات همفکری علمی، مدیریتی و حتی کاری، افراد شرکت کننده بدون مطالعه و آمادگی قبلی وارد جلسه می شوند، در حین جلسه هم بدون تمرکز کافی (با داشتن گوشی مبایل در کنار خود و چک کردن مرتب آن) چیزی به بحث اضافه نکرده و درنهایت هم بدون مکتوب و مشخص کردن بحثها و نتایجشان آنرا ترک می کنند. این، هم بخاطر عدم تمرکز کافی و باری به هرجهت شرکت کردن آنهاست و هم بخاطر جدی نگرفتن زمانی است که برای هریک از این جلسات گذاشته می شود.
نکته دیگر قابل توجه برای من درمورد محیط کاری در ایران، نبود مشاورین حقوقی در شرکتها و دیگر مراکز کاری است. برای مثال، زمانیکه قراردادی بین یک شرکت و یک فرد درحال بسته شدن است، برای نوشتن قرارداد و جزئیات حقوقی آن عموما (و عملا) مرجعی وجود ندارد تا ابعاد آن از پیش بررسی شده و ضررها و یا موارد غیرمترقبه آن تبیین شود و برای آنها راه حل داده شود. همچنین، زمانیکه افراد مورد قرارداد دچار مشکلی شوند، برای رفع مشکلاتشان بجای مشورت با چنین مشاوری، یا دست به کاری می زنند که کار بدتر می شود ویا مجبورند از مراجع قضایی عمل کنند که هم وقتگیر است و هم آخرین راه حل. حضور چنین مشاورینی به بهبود اوضاع شرکتها و جلوگیری از ضررهای آنها بسیار کمک خواهد کرد و همانند حضور حسابدار برای آنها ضروری است، اما درعمل معدودند مراکزی که از این امکان استفاده می کنند. جالب است که زمانیکه در مراکز و شرکتهای کوچک قراردادی امضا می شود، این قرارداد تقریبا حالت سوری و بی معنی دارد، یعنی اینکه بین فرد و شرکت اگر سابقه و اطمینانی وجود داشته باشد، هرآنچه که نوشته شود یا نشود بی معنی است و فقط آنچه در کلام بینشان ردوبدل می شود است که اجرا می شود، اگر هم این سابقه یا اطمینان وجود نداشته باشد آن نوشته چیزی را تغییر نداده و درعمل قرارداد یا ملقا خواهد شد ویا به جاهای باریک کشیده می شود. من به این سبک قرارداد و کاروکاسبی می گویم نوع سنتی و هیأتی آن، که عملا نه حرفه ایست و نه قابل پیشرفت و توسعه.
در مجموع، کارکردن در ایران با درکی از بلاتکلیفی، نامشخصی، و ماورائی آمیخته است. هرچقدر هم بخواهم دراین رابطه توضیح دهم باز نکته ای هست که باقی می ماند. این باعث شده که من به این باور برسم که کار کردن برای ایرانیان بذّاته امر نامشخصی است و معمولا کسی نمی داند که برای چه کاری مناسب است و یا چه کاری می خواهد درزندگی انجام دهد. آن کسی که کاری دارد، عموما ازکارش ناراضی است و یا درحال عوض کردن کارهای مختلف، یا انجام کارهای موازی است. آنکس که استخدام است منتظر بازنشستگی است تا کاری که دوست دارد انجام دهد. و آنکس که بازنشست می شود اکثر وقت خودرا یا جلوی تلویزیون است و یا در پارک و یا اگر محتاج نان شب باشد، مشغول کارهای متفرقه ای که علاقه ای هم به آنها ندارد، مانند مسافرکشی یا دستفروشی! افرادی هم هستند که می گویند جویای کارند اما با کوچکترین تلاشی خسته شده و گوشه منزل به تماشای فیلم و سریال یا بازی های کامپیوتری و فضاهای مجازی مشغول می شوند. این به نظر من، هم از احساس عدم امنیت شغلی و نشناختن توانایی های خود می آید، هم از مجموعه ی تنبلی، مُد گرایی و مقصر دانستن خانواده، جامعه یا گذشته. اینها همچنین می توانند عواملی برای نرخ بالای بیکاری و ناکارآمدی شغلی در ایران باشند، از دید من.

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو

در ایران که زندگی کنی معنویات و عمق نگاهت پرورش می یابد، چرا؟
بیشتر کسانی که مدتی از ایران دور بوده اند تجربه های مشترکی از حس و حالهای معنوی، عرفانی و حتی در سطوح پایینتر، وطن دوستانه و نوستالژیک را در برگشت به ایران پیدا کرده اند. این تجربه فقط وقتی رخ می دهد که افراد درپس همه تجربیات منفی فردی و اجتماعی که روزانه کسب می کنند، معنویت و عمقی هم درک کنند که لزوما منشاء آنرا نمی دانند. برای افراد مذهبی تر، این شاید به وجود اماکن و مناسک مذهبی ربط پیدا کند اما این احساسها فقط مخصوص افراد مذهبی نیست، نوع نوستالژیک و انسان دوستانه ای هم از این احساسات و عواطف هستند که دل و درون انسان را درگیر می کنند که مشابه آنرا در خارج از ایران کمتر می توان تجربه کرد. این حس ربطی هم به حضور خانواده در ایران ندارد چون از راه رفتن در خیابانهای شهر و یا کمک به یک فقیر و یا حتی از شرکت در یک کنسرت بوجود می آیند. با اینکه کارهای بشردوستانه در همه جای دنیا وجود دارد و به هیچ مرزی محدود نمی شوند، اینجور کارها در ایران به نظر من راحتتر و رقیق القلب کننده تر هستند. شاید چون مستحق های ایران را زودتر می توان خوشحال کرد که متعاقبا تاثیرش به خود انسان زودتر برمی گردد. اینکه هنوز در جامعه ایرانی بعضی از ارزشهای انسانی از هر نوع سرمایه ای با ارزشترند روزنه امیدی است برای زندگی در ایران. این جُدا از آن احساسی است که درقبال فعالیت درون جامعه ای که از منابعش برای درس خواندن و رشد کردن طی سالیان کودکی، نوجوانی و جوانی استفاده کرده ای، و از برگرداندن میزان کمی از آن در آدم ایجاد می شود. ناگفته نماند که همین، موجب ایجاد حس مفید بودن می شود که شاید خوشحال کننده ترین حس بشر باشد.
فارغ از این منفعت های معنوی زندگی در ایران، چون ایران بازار نسبتا بکری از لحاظ علوم کاربردی، گردشگری، تجارت الکترونیک، داده پردازی و صنایع پیشرفته دارد، ازلحاظ اقتصادی نیز برای بسیاری از افراد زندگی در ایران پرمنفعت است. اینکه ایران کشوری درحال توسعه است و مشکلات مدیریتی، اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی فراوانی دارد، به خودی خود برای افرادی که مساله حل کردن را دوست دارند فرصتی محسوب می شود تا از دیدگاههای مختلف، هم آن را مورد مطالعه قرار دهند و هم در پیشرفت آن دستی داشته باشند که متعاقبا همین موجب پیشرفت و ارتقاء سطح انسانی آنها نیز خواهد شد.
علاوه بر همه اینها، وجود افراد فرهیخته، مؤدب و خوشفکر در هر جامعه ای (همان خودِ بودنشان در جامعه) برای دیگران مفید است. من خودم با چندتن از این افراد داخل ایران برخورد کردم (چه در محیط دانشگاهی، چه بیرون از آن) و همینکه حضورشان را دریافتم موجب شد که احساس بهتری از زندگی کردنم در ایران داشته باشم. درمجموع، افراد مثبت و دوست داشتنی توانایی تغییر نگرش و ایجاد عمق نگاه در افراد را دارند و گاهی حضور این افراد دلیل ماندن و صبوری دیگران هم می شود. با این دید، تجربه درک حضور این افراد مثبت، نیک اندیش، پاک سرشت، والانگر و فروتن نیز از تجربیات خوش آیند در ایران است که گاهی بر تمام تجربیات منفی آن می چربد.

نکاتی برای مهاجرت به ایران

حتما برای خیلی از دوستان پیش میاد که بخواهند تصمیم بگیرند که به کشور برگردند ولی با توجه به چیزهایی که میشنوند نمیدونند که باید برگردند یا نه. اولین نگرانی اینه که بعد از این همه سال آیا میتونند دوباره جایی واسه خودشون تو ایران باز کنند، یا اینکه با این وضع گرونی و حقوقهای کم و مشکلات زیاد در انباشت مشکلات غرق میشند. چند تا نکته به ذهنم میرسه که شاید واسه دوستان هم کارا باشه:‌
۱- واسه کسایی که میخواهند تو تهران زندگی کنند، مساله خونه و ماشین مساله مهمیه. نسبت به دریافتیها، کرایه خونه بالاست. مثلا یک استادیار دانشگاه تازه وارد، حقوقش حدود ۳.۳ میلیونه، و تقریبا همش واسه اجاره میره. بقیه جاهای خصوصی هم همینقدر شاید یکخورده بیشتر و کمتر میدن. پس با حقوق فقط میشه یک خونه اجاره کرد. قیمت ماشین هم هیچی نباشه، یک ماشینی که نخواد اذیت کنه ۳۰-۵۰ میلیونه. پس اگر میخواهید برگردید و تو تهران زندگی کنید خوب دقت کنید که این پیش نیازها رو دست کم نگیرید. در ضمن، رانندگی بد و آلودگی هوا و خطر زلزله هم هست.
۲- من راجع به مسائل و مشکلات اجتماعی قبلا گفتم و قطعا خودتونم آگاهی دارید، ولی در عین حال، کلی فضای کار هست. فقط باید دقت داشته باشید که نمیشه کاری که اونجا انجام میدهید رو اینجا کپی-پیست کنید. یعنی اگه تصمیم دارید برگردید باید خلاق باشید و کاری انجام بدید که اینجا یک محیطی واسه انجامش هست. مثلا لازم به گفتن نیست که وسائل آزمایشگاهی به ویژه پیشرفته اینجا کمتر یافت میشه. پس اگه تو یک آزمایشگاه چند میلیون دلاری دارید کار میکنید (چه تو دانشگاه چه تو یک شرکت) انتظار نداشته باشید که همون کار رو بتونید تو ایران بکنید!
۳- لطفا بخاطر حس وطن پرستی نیایید. جدا از اینکه من خیلی طرفدار وطن پرستی به فرم امروزیش نیستم (البته که فردوسی رو تحسین میکنم)، اینجا باید اتفاقا با این احساس که چیکار میتونید بکنید بیایید و سعی کنید که واسه خودتون یک رونق اقتصادی درست کنید. البته باید اخلاق کاری رو رعایت کنید. یعنی  دست به رانت و دزدی و غیره نزنید!!
۴- منتظر فرش قرمز نباشید. اینکه شما چندین سال از عمرتون رو جایی مشغول به تحصیل و کار شدید انتظار نداشته باشید که کسی واستون کاری بکنه. البته الان خیلی وضع بهتر شده، ولی باز میگم شما انتظاری نداشته باشید. شما هم مثل بقیه مردم خواهید بود، با این تفاوت که سالها از جامعتون دور بودید و کلی طول میکشه بالانس بشید.
۵- خیلی از ماها میتونیم تو یک جایی که سیستم مشخصی داره کار کنیم، ولی باید یادمون باشه که اوضاع اینجا خیلی سیستماتیک نیست، واسه همین اگه نمیتونید تو یک شبه-سیستم کارکنید، تو تصمیمتون تجدید نظر کنید. با برنامه وارد شید و تلاش کنید که برنامتون رو عملی کنید، البته یکخورده فضا بذارید که برنامتون رو adjust کنید. اگه انتظار دارید که جایی با برنامه پیش بره، به ویژه ارگانهای نسبتا قدیمی باید بگم که شاید انتظاراتتون برآورده نشه.
پس با این حساب کلا چرا برگردید؟ فقط به مساله اینجوری نگاه کنید که شما یک سری اهداف کلی در کار و زندگی دارید، و هر جایی یک سری امکانات و یک سری مشکلات دارد. جایی رو انتخاب کنید که با توجه به اون امکانات و مشکلات، شما بیشتر میتونید به اهداف کار و زندگیتون  جامه عمل بپوشونید. (به قول قدیمیا: رو پیشونی این دنیا نوشته که هرجا دل خوشه اونجا بهشته)
امیدوارم که هرجا هستید موفق و شاد و پیروز باشید.

A must read interview with Freeman Dyson.

A few days ago, I came across this interview with Freeman Dyson, a man who I truly admire for a long time, since I started to learn about his contribution to QFT more than 10 years ago. In particular, I came to learn more about him through one of my most beloved book entitled: “QED and the men who made it” by S. Schweber. This is a wonderful book written by a spectacular author. Schweber is not merely a historian, but a true theoretical physicist, with a strong interest in the history of modern science. In fact, he has a well-written book on QFT dated back to 1961.

Dyson is one of few influential people who I scientifically looked into his contribution every now and then. Penrose is the other. Similar to Penrose, he started to spell his belief in other subjects such as life and religion in his writings. It is always eye-opening to hear how these brilliant minds look at life. In particular, it is very comforting when you find your thoughts and ideas are close to theirs. Although I strongly suggest reading the whole article (which is not very long), I just highlight a few points of this interview that I have been also discussing in this blog occasionally:

what’s the biggest misconception about mathematics?

Dyson: I think the biggest misconception is that everybody has to learn it.

It is truly amazing to see that Dyson, a true mathematical physicist, suggests to tune down teaching math in schools, at least the way it is taught. Later in this interview, he compares math to music, like Violin, and he insists, it is not necessary or even possible for everyone to learn it.

Are you not into the Ph.D. system?

Dyson: Oh, very much against it. I’ve been fighting it unsuccessfully all my life.

The second stunning response is the fact that as someone teaching in one of the most prestigious schools (i.e., Princeton) in the world, is against PhD. The main reason is that PhD system has been deflected from its main path. There are many disadvantageous to the current PhD system, where I only summarize two of them, below. First, it is not tailored for every person, so it does not flourish the true abilities of the students. Second, it takes the most significant few years of the students’ youth. Not to mention, many things are wrong with supervisors, admission, and so on.

What’s the most astounding thing about the universe to you?

Dyson: I think that’s what I would say: It’s us that’s really amazing. As far as I can see, our concentration of different abilities in one species — there’s nothing I can see that in this Darwinian evolution that could’ve done that. So it seems to be a miracle of some sort.

Last but not least, it is so fascinating to hear that one of the most significant mathematical minds, who is very familiar with many subjects including life sciences, also believes that Darwinian evolution theory is not enough to take into account the details of life as it is. This is a brave statement from an intellectual person in academia, in particular in this era, when many people arrogantly allow themselves to dismiss the whole idea of any other possibilities just by trusting the evolution, while many scientists themselves are not that sure yet!

خلاصه چندماه زندگی در ایران

چند ماه پیش که تازه سه ماه بود برگشته بودم، راجع به زندگی در ایران و دلایل بازگشتم نوشتم. همون موقع وعده کردم که در ماه های آینده بیشتر راجع به چیزهایی که میبینم بنویسم. حالا میخوام بعد از چندماه بنویسم. باید بگم که در یکی و دو ماه گذشته علاوه بر پژوهش، شروع به تدریس هم کردم، و البته در یک زمینه فنآورانه هم اخیرا ورود کردم. مثل قبل، اول بدیها رو میگم، بعد خوبیها رو.
باید بگم یکی از بزرگترین مشکلاتی که هنوز پا برجاست اینه که قوانین خیلی سیالند، مشخص نیستند و مرتب تغییر میکنند، به ویژه در زمینه های کاری جدید. مثلا قوانین مربوط به بنیاد نخبگان توی چند ماه اخیر حداقل هر ۲ ماه یکبار تغییر کرده که هر کدوم یک جور ممکنه که افراد رو بطور برگشت ناپذیری تحت تاثیر قرار بده! من خاطره ای دارم از ۱۵-۱۶ سال پیش، که تازه پیش دانشگاهی رو باب کرده بودند و فقط برای یک سال تصمیم گرفته شد که برای پیش دانشگاهی هم ورودی گذاشته بشه. همون یکسال یکی از دوستان برادرم که درس خون هم بود، بنا به مشکلاتی که پیش‌ اومده بود نتونست نمره مناسب بیاره، بعد  نتونست واسه دانشگاه هم امتحان بده، بعد از ۶ ماه مجبور شد بره سربازی، و بعدا به جای دانشگاه وارد کار خرید و فروش شد! نمیدونم اگر دانشگاه میرفت بهتر بود یا الان بهتره! فقط این رو میدونم که اینجور تغییرات ناگهانی که به جوانبش توجه نمیشه میتونه زندگی بعضی آدمها رو از اینور به اونور کنه! نه اینکه این تغییرات رو تو خارج از ایران مشاهده نکرده باشم، بلکه تو ایران خیلی زیاد تره، مثلا اونجا هر سال یکی دوتا قانونی که با من در ارتباط بود تغییر میکرد، ولی اینجا تو این چند ماه چندین بار اتقاق افتاده. شاید واسه همین هست که میگن کشور در حال توسعه!
این تغییر قوانین وارد دانشگاه ها هم شده، و قوانینی که اساتید جدید با اونها روبرومیشن خیلی عجیب و غریبه! یعنی انگار تمام چیزهای که توی آمریکای شمالی جزو نکات منفی به شمار میرفته رو جمع کردند و تبدیلش کردند به قانون. یعنی فضای کاری از قبل خیلی محدودتر شده. مثلا اخیرا با اساتید به صورت سالانه قرارداد می بندند تا حدود ۵ سال! یعنی ممکنه یهویی با شما قرارداد نبندند!‌ یا از اساتید میخوان که زود مقاله بدند! از شرایط تنیور آمریکا هم سخت تر شده! یکباراز یکی از مسئولین دانشگاه دلیلش رو پرسیدم، و جوابی که شنیدم این بود که مثلا فلان سال فلان فرد سو‌ء استفاده کرده و بعد تصمیم گرفتند همچین قانونی بذارند، که به نظرم خیلی عجیبه! تاخیر و سستی و کندی هم که در کار کنان دانشگاه (کمی فشل تر از بیرون) دیده میشه.
در مورد جامعه باید بگم که جامعه تقریبا یک مجموعه بی هدفی است که دچار بی قانونی شدید شده. البته باید بگم که توی این چند ماه، گهگاهی به برنامه های تلویزیون هم نگاه میکردم که به نظرم از حجم برنامه های آموزشی کم شده، بجاش برنامه های تبلیغاتی اضافه شده. در کنارش سریالها حسابی دیگه آبکی تر شده. شاید فقط برنامه های ورزشی مناسب دیدن باشند، چون بقیه واقعا ارزش دیدن ندارند. البته تلویزیون در آمریکای شمالی هم خیلی آش دهن سوزی نیست، ولی به هر حال امکان این وجود داره که یکی دوتا سریال و برنامه مناسب رو انتخاب کنی و ادامه بدی، هرچند که باید کلی پول بدی، ولی به هر حال هست. البته سینما و تئاتر کمی وضعش بهتره و هنوز فیلمهایی هست که میشه دید و لذت برد.
حالا که به اندازه کافی راجع به مشکلات گفتم، جا داره که از خوبیها هم کمی بگم. اول اینکه، وقتی شروع به تدریس می کنی، متوجه میشی که اگر واقعا وقت بگذاری و مطلب آماده کنی، بچه ها خیلی استقبال میکنند و می شه در واقع منشاء اثر باشی. هنوز حجم کلاسهای لیسانس بیشتر از ۳۰-۴۰ نفر نیست که این باعث میشه بشه موضوعات خاصی رو ارائه کرد و در نحوه عملکرد و فکر بچه ها تغییر ایجاد کرد. موضوع بعدی، راجع به فضای مثبت تحرکی است که بین جونها بویژه در رشته کامپیوتر شروع شده، که قبلا هم راجع بهش گفتم. البته هنوز نیروی کار مناسب پیدا کردن سخت هست و کارها اونجور که باید پیش نمیره، و شاید گاهی در مورد بعضی چیزها سهل انگاری میشه، ولی به هر حال نکته مهم اینه که یک کارهایی خلاصه داره انجام میشه. شرکتهای بزرگ و کوچک همه فعال شدند، البته هنوز تفکر برخی مسئولین رده بالا خیلی تغییر نکرده، ولی طلیعه هایی از تغییر دیده میشه. با توجه به این نو بودن فضا، توی این موقعیت هم میشه یک جریان مثبت ایجاد کرد، مثلا تصور کنید که بشه تحولی مثل گوگل که ۲۰ سال پیش توی آمریکا رقم خورد رو در ایران اجرایی کرد! حالا در ماه های بعدی راجع به فضاهای مناسب کار در حیطه فرهنگی هم سعی میکنم نکاتی رو اشاره کنم. پیشنهاد میکنم که این لینک هم مطالعه کنید.

rise and fall of p-value: a lesson to be learnt.

Last year, after many years of p-value abuses, the american society of statistics in a revolutionary move published an instruction on how to use p-value. YOU HAVE TO read this before hand, if you ever gonna use p-value. But, here I want to pay attention to a more general mentality, which I believe is the caused of this misuse of p-value.

Since you may not have enough time to glance over the paper, let me just briefly summarize my understanding in few words, although this does not replace the whole manual. It basically says that the value of p-value for large p, does not have any significance by itself. Whenever, p is less than a particular threshold (say <0.05) then we can say that it is less likely your data with a true null hypothesis. Or more scientifically, you can strongly reject the null hypothesis, that is, there is an effect (null hypothesis is assuming that there is no effect). However, the size of effect is not determined by p-value. Additionally, you should always consider that the unusualness of your data.

In modern science, especially, during last 50 years numerical value became more important than ever. Previously, we had qualitative and quantitative understanding, now the former is losing the race to the quantitative universe. Crudely speaking, for me quality is not necessarily non-mathematical or numerical, but something that you can not specify it with a finite set of numbers. IQ, SAT score, GPA are just a few examples of many, which is a single number to specify Intelligence, or Academic preparedness, or academic valuation of someone (which of course, is a sham). In this particular universe, only (finite) number matters, and it usually take while to come up with a good MEASURE which turns multi-variate systems into a single (or a few) number. In particular, dealing with large set of events and data, is one of those areas that turning knowledge into number is usually hard. So the measure, such as p-value come to rescue!!

Now, all scientist in life sciences, environmental sciences, and psychology who does not want to spend enough time to study to understand statistics with underlying assumptions, just take the equation and leave the rest (it is always said: the devil is in the detail). Few years ago, there was a research paper titled: “Why Most Published Research Findings Are False”  which was really disappointing, later on there was very depressing while courageous statement in Nature article in 2014, by Steven Goodman (statistician@Stanford) stating that: “The wake-up call is that so many of our published findings are not true.”.  In the light of these findings, most likely we should rethink and reevaluate all those suggestions by FDA and other agencies, which are heavily based on those studies! The depth of disaster is so deep that nobody wants to even scratch the surface.

Anyway, I do suggest not only restricting the daily usage of p-value, but also leave the whole mentality that everything can be turned into a single number! Sometimes, it is just more than that. I don’t say we should not try to understand things quantitatively, in contrast, what I am saying is that sometimes quantifying with a single number is over simplification and underestimate the reality.